Stolica Rzymu bywa nazywana Wiecznym Miastem. Wszyscy chyba słyszeli legendę o wychowanych przez wilczycę braciach Romulusie i Remusie. W 753 r. p.n.e. Romulus miał założyć miasto, które nazwał "Roma". To oczywiście mit, ale polityka historyczna zawsze woli barwne kłamstwa od nudnej prawdy.
W każdym razie miasto rozwijało się, a z czasem zaczęło ekspansję. Już w czasach republiki stało się stolicą imperium. Upadek miasta zaczął się w schyłkowym okresie cesarstwa na Zachodzie, gdy Rzym przestał być stolicą imperium. Najazdy barbarzyńców w V wieku dopełniły dzieła zniszczenia.
W średniowieczu Rzym był zapuszczonym, zrujnowanym miastem. Liczba ludności spadała chwilami nawet do 2 tysięcy. Rzym przetrwał tylko dlatego, że był tradycyjną siedzibą papiestwa. Stał się stolicą Państwa Kościelnego.
Dopiero w XIV wieku miasto zaczęło odzyskiwać dawną świetność. W okresie renesansu Rzym był kulturalną stolicą Europy. Architektura miasta wiele zawdzięcza także barokowi i rokoko.
W 1871 roku Rzym stał się stolicą zjednoczonych Włoch. Wbrew woli papiestwa, którego władza ograniczyła się do Watykanu. Wzajemne relacje zostały uregulowane prawnie dopiero za czasów Mussoliniego w 1929 roku.
Wędrówka po centrum Rzymu jest niesamowitym doświadczeniem. Starożytne ruiny sąsiadują z zabytkami z kolejnych epok i współczesną architekturą. Budynki wznoszą się na starożytnych fundamentach. Zejście do piwnicy średniowiecznej budowli pozwala zobaczyć pomieszczenia starożytnej willi i wciąż działający system dystrybucji wody sprzed stuleci. Niezwykłe.